| Profil de RatapongPui4gukPhotosBlogLivre d'or |  Outils  Aide |
Pui4guk |
|||||
|
|
23 octobre คนระยำวันนี้ผมทำเรื่องระยำครับ....
ผมทำเรื่องระยำ เพราะความกลัว
ผมทำเรื่องระยำเพราะความขาดสติ
ผมทำเรื่องระยำเพระผมเห็นแก่ตัว
ผมทำเรื่องระยำเพราะผมไม่ยอมรับความจริง
ผมทำเรื่องระยำเพราะผมอ่อนแอ
ผมทำเรื่องนะยำเพราะผม....
ผมอยากแก้ไขความผิด...
แต่ผมไม่สามารถทำได้
สิ่งที่ทำได้เพียงอย่างเดียวคือ อย่าทำมันอีก
ผมจะพยายามไม่ทำเรื่องระยำอีก แม้เรื่องระยำที่เกิดขึ้นแล้วจะไม่มีวันสูญสลายไป
แม้กาลเวลาจะผ่านไปกว่า 10 ปี ความระยำก็จะไม่เลือนไปจากความทรงจำ
แม้เวลาผ่านไปแล้ว แม้ความระยำยังคงอยู่
แต่ถ้าผมเลิกทำเรื่องระยำแล้ว
ผม...จะหายเป็นคนระยำมั้ย...? 16 septembre ในสวนอักษรฉันเป็นคนสวนในสวนอักษร
ฉันชอบปลูกดอกไม้...บ้างเป็นดอกที่สวยงาม...บ้างเป็นดอกที่ไม่สมบูรณ์
หลายครั้งดอกไม้ที่ฉันปลูกก็ไม่ออกดอก...หลายครั้งก็ไม่งอกออกจากเมล็ด
เธอเป็นนักเดินทางในสวนอักษร
เธอชอบดูดอกไม้...บ้างเป็นดอกที่สวยงาม...บ้างเป็นดอกที่ไม่สมบูรณ์
หลายครั้งดอกไม้ที่เธออยากดูก็ไม่ออกดอก...หลายครั้งก็ไม่งอกออกจากเมล็ด
แล้ววันนึงเธอก็เดินทางมาถึงสวนของฉัน...
เธอชื่นชมดอกไม้ที่ฉันปลูก เธอหลงใหลและคิดว่าจะอยู่กับดอกไม้เหล่านั้นตลอดไปในสวนอักษรของฉัน
ฉันชื่นชมความสดใสของเธอ ฉันหลงใหลและคิดว่าจะอยู่กับเธอตลอดไปในสวนอักษรของฉัน
แต่...เธอรู้ว่าชีวิตไม่ได้มีแค่นั้น
และ...ฉันก็รู้ว่าชีวิตไม่ได้มีแค่นั้น
วันนึง...เธอเริ่มตามหาคนปลูกดอกไม้
วันนึง...ฉันเริ่มตามหาเธอ
เมื่อเราพบกัน
เธอพยายามมองหาเมล็ดดอกไม้จากนัยน์ตาสีน้ำตาลของฉัน
ฉันพยายามมองหาความอบอุ่นจากนัยน์ตาสีดำสนิทของเธอ
เธอคิดว่าฉันสามารถปลูกดอกไม้ได้อย่างใจนึก
ฉันคิดว่าเธอชอบดอกไม้ทุกชนิดที่ฉันปลูก
เมื่อเราพบกัน....
เรารู้ว่าทุกวันที่ผ่านไปไม่เหมือนที่เราจินตนาการไว้ก่อนหน้า
เมื่อเราพบกัน...
เรารู้ว่ามันสายเกินไปแล้วที่จะกลับไปหลงใหลความงามของดอกไม้ หรือแม้กระทั่งนัยน์ตาคู่นั้น
เธอคิดว่าฉันมีความอ่อนละมุนเหมือนดอกไม้ที่ฉันปลูก
ฉันคิดว่าเธอมีความอ่อนโยนให้กับทุกสรรพสิ่งไม่เว้นแม้แต่ดอกไม้ที่ฉันปลูก
เมื่อเราพบกัน...
เราสองคนรู้...ว่าเราสองคนคิดผิด
ถ้าหากฉันปลูกดอกไม้ที่เธอชอบมากขึ้น
พรุ่งนี้...เธอจะมองมันด้วยนัยน์ตาคู่เดิมนั้นได้ไหม...
13 septembre ยังจำได้ไหม...ยังจำได้ไหม...?
ยังจำครั้งสุดท้ายก่อนจากกับคนที่คุณเคยคิดว่าคุณรักเขามากได้อยู่มั้ย...
ครั้งสุดท้าย ที่คุณพร่ำคำรัก ใส่คนที่เขาไม่เคยรักคุณ
ครั้งสุดท้าย ที่คุณมีความสุขเวลาที่อยู่ใกล้ๆ เขา
ครั้งสุดท้าย ที่คุณยังยึดมั่นกับสัญญาลมปากที่เลื่อนลอย คล้ายหมอกบางๆ ยามสายของวันที่อากาศหนาวจัด
ครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทุกสิ่งจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
คืนนั้นเป็นคืนที่อากาศมีกลิ่นหอมละมุน
เธอกลับมาจากงานเลี้ยงที่สับสนวุ่นวาย
กลิ่นน้ำหอมจางๆ ทำให้เขาที่นอนสลบไสลอยู่ตื่นขึ้นจากภวงค์
นาฎกรรมแห่งความฝันลมๆ แล้งๆ ดำเนินไปในค่ำคืนที่มืดสลัว
เขา และเธอ
เธอ และเขา
เขา และเธอ
โลกที่มีเพียงเขา และเธอ....
ในคืนที่สถานที่นอกห้องเป็นเพียงฉากในหนังซึ่งดำเนินไปอย่างไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับคนในห้อง
ในคืนที่ความปรารถนา อารมณ์ และความต้องการเป็นใหญ่กว่าความคิด หรือเหตุผลใดๆ ในโลก
เขาภาวนาให้ดวงอาทิตย์ไม่ต้องขึ้นอีกต่อไป เพื่อคืนนี้จะได้ยาวนานไม่มีสิ้นสุด
เพื่อจะได้อยู่ร่วมกันตลอดไปในฝันลมๆ แล้งๆ
คืนนั้น
เขาได้แต่ปล่อยให้บทเพลงของเธอมันไหลเข้ามาในตัว
เธอซึ่งปล่อยให้ภาพวาดของเขามันตอกตรึงความคิด
เขาเคยบอกว่าจะวาดภาพของเธอ
เธอเคยบอกว่าเธอจะแต่งเพลงให้เขา
จนกระทั่ง
เขา และเธอตื่นมาเจอโลกความเป็นจริง
เขาเดินออกจากท่วงทำนองแสนโศกที่เธอบรรเลง
เธอหลุดจากกรอบของภาพที่เขาวาด
เมื่อทั้งคู่ตื่นจากความฝัน...
เขาไม่รู้ว่าเธอยังจำฝันคืนนั้นได้ไหม
เธอไม่แน่ใจว่าเขาเคยฝันแบบนั้นหรือเปล่า
เหมือนว่าทุกสิ่งจะกลับไปเหมือนเดิม
จะต่างกันเพียง...
หูของเขา ที่ไม่สามารถรับฟังท่วงทำนองแสนเศร้าที่เธอบรรเลงได้อีกต่อไป
ดวงตาของเธอที่มองไม่เห็นความงามของภาพวาดของเขาอีกต่อไป
ยังจำครั้งสุดท้ายที่คุณยังเสพงานของใครสักคนที่คุณรักอย่างมีความสุขได้ไหม
คุณรักงานชิ้นนึงที่อะไร
รัก..เพราะเขาเขียนงานชิ้นนั้น
หรือ รัก...เพราะงานชิ้นนั้น...มันเป็นงานชิ้นนั้น
เขาไม่รู้ว่าเธอยังจำครั้งสุดท้ายที่เธอมองภาพวาดเขาอย่างมีความสุขได้หรือไม่
หากเขาจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ฟังเพลงของเธอ เขาสุขเพราะอะไร....
|
|
|||
|
|
